Geplaatst door:
Bron: Jan Wenteler, 11 november 2009

“In de herfst zijn alle mensen op z’n herfst” dichtte Gerard van ’t Reve eens. Het was in die herfstachtige sfeer, de bladeren vielen al van de bomen, dat de gemeenteraad de kogel door het stationsgebouw joeg.

Het was de laatste donderdag van de maand oktober. Ik wilde bij het uitspreken van het doodvonnis niet aanwezig zijn. Radio Excellent dus maar.

Pogingen van GroenLinks om het honderdjarige beeldbepalende pand van de ondergang te redden, kregen alleen steun van Leefbaar Pijnacker-Nootdorp en van Bert van Tilburg van Eerlijk Alternatief. Hij was het niet eens met zijn fractiegenote Hanneke van de Gevel. Zij koos, net als de kille rekenmeesters van de VVD, het “groene” CDA en -nota bene- de PvdA voor sloop. Cock Weerheim sloot zich, zoals veelal, bij CDA-voorman Bob van der Deijl aan. Dat deed hij destijds ook bij het wegstemmen van wethouder Ben de Vries, die zijn werk dus niet af mocht maken. Het draaide toen in de raadzaal nét niet uit op een door de burgemeester geleide polonaise.

Het besluit is genomen: de slopers zijn onderweg. Mijn hoop op lef en creativiteit in de raad om wat groen, in combinatie met het stationsgebouw te handhaven bleek ijdel. Destijds had men wél de moed om een gepland appartementengebouw bij de RandstadRailhalte weg te amenderen. Dat veroorzaakte een “gat” van 1,5 miljoen euro. De toenmalige wethouder moest dat, via NS-Poort –eigenaar van het stationsgebouw en de gronden naast het spoor- maar terug zien te verdienen. Mooi niet dus. Variant 4, waar nu voor gekozen is, voorziet in een positief resultaat van 17.000 euro. Tel uit je winst!

Er zijn al veel woorden vuil gemaakt aan het stationsgebouw, ook door mij via het inspreken in de commissie Ruimte en Wijken. Waar waren toen de anderen, die nu zo hoog van de toren blazen? Het stationsgebouw hing als een molensteen om de nek het college van BenW, van de raad en van de eventuele ontwikkelaar. Wat bij de herbouw van de Scheve Toren, bij de Kaasboerderij en het Witte Huis wél mogelijk was bleek door gebrek aan creativiteit, aan moed en aan gevoel voor cultuur en historie, nu niet mogelijk.

Op de plek waar eens de seinen voor de Hofpleinspoorlijn bediend werden, waar de treinkaartjes vanachter een klein loketje werden verkocht, waar in de wintermaanden, alsof het om een huiskamer ging, een grote kachel de wachtkamer warm hield en waar eens een piepklein muisje bij mijn voeten zat, komt nu een appartementengebouw. Het wordt “slechts” vier bouwlagen hoog! Dat valt dus reuze mee. Nou ja, op de kop wordt het zes-hoog. Moet kunnen. Toch? Woningzoekenden in Den Haag wrijven zich al in de handen .

Op het laatste moment bleek er vanuit particuliere hoek een redding mogelijk.
Er werd geen reddingsboei geworpen. Voor de zoveelste maal gaat men slopen in “ons” dorp. Ik ben te eigenwijs om het daar mee eens te zijn. “Niet willen zien of horen is erger dan blind of doof zijn” las ik eens ergens.
Slopen?
Het zit in de aderen
Van moeders
En vroede vaderen!