Geplaatst door:
Bron: Bas Hartkamp, 28 januari 2010

Bij de discussie over het BlauwGele Vendel gaat het om principes, manieren waarop wij als samenleving omgaan met ons geld en onze wensen.

Die wensen zijn duidelijk: we willen van een probleem af. Dat probleem is dat er een woonwijk te dicht bij een fabriek is gebouwd, en dat we dus daarna geld nodig hadden om die fabriek weg te krijgen. Daarom gaan we nóg een woonwijk bouwen, en drie jaar geleden dachten we dat financieel mooi voor elkaar te hebben. Er zaten echter wel twee verenigingen in de weg, en dat zou wat geld kosten om die te verplaatsen.
Dat geld was echter geen probleem –dacht de meerderheid van de gemeenteraad in 2005– want wij blijven toch lekker geld krijgen door onze tuinen en weilanden vol te bouwen.

Die wensen zijn duidelijk, maar dat geld was echter niet duidelijk. Eén van de redenen was dat het uitplaatsen op € 5 miljoen werd begroot. De reden daarvoor is dat de grond waarheen uitgeplaatst werd van de gemeente was, en een boekwaarde had van € 169,- per m². Dat is namelijk het normbedrag wat staat voor bouwgrond voor sociale voorzieningen.
Dus, de gemeente heeft ooit een lap grond gekocht in de Oude Polder, en dat voor € 169 per m² in de boeken gezet. Dat is op papier geld verdienen, en dat heet boekwinst. Deze boekwinst is kennelijk nu op want zoveel geld hebben we niet meer. De rekening voor het boekverlies –als we deze grond voor iets anders gaan gebruiken– is daarmee toen naar de toekomst geschoven. Die toekomst is nu.
Nu, op een moment dat we dat financieel eigenlijk helemaal niet kunnen gebruiken.

De uitdrukking “gebakken peren” komt bij ons ineens bovendrijven.

Eén van de principes die wij hanteren is bij uitplaatsen. Bij uitplaatsen wordt de club die in de weg zit op een goede manier ergens anders neergezet. Ze hoeven er niet beter van te worden, maar ook niet slechter. Veel verenigingen zijn er in de gouden jaren achter ons overigens wel beter van geworden.
In de commissie vroegen wij ons al af of je dit soort principes zomaar op een ad-hoc basis opzij kan schuiven omdat dat financieel even ongelukkig uitkomt. Ons antwoord daarbij is NEE.

Er speelt echter nog een ander principe mee. Het principe dat je niet boven je stand moet leven. Niet als persoon, niet als gezin, maar ook niet als samenleving. De huidige economische crisis laat zien wat er gebeurt als je dat wel doet.
Vandaar ook dat wij indertijd vroegen om een quickscan naar de urgentie van investeringen. Wij waren blij dat we toen wel de hele raad konden overtuigen van het nut hiervan.

De foute beslissingen uit het verleden over AckersWoude zijn jammer. Erg wrang dat dat nu zo uitpakt, vooral omdat die beslissingen toen slechts met een zeer kleine meerderheid genomen zijn. Het gevolg van die beslissingen is nu dat de samenleving de dupe is, met de paardenliefhebbers voorop. Feit is dat we niet het geld over hebben om hier ruimhartig mee om te gaan. Dat heeft natuurlijk ook direct te maken met die 12 miljoen in IJsland. Je kan op papier wel zeggen dat je die nog steeds hebt, maar de werkelijkheid is anders.

Dit geldgebrek is verder versterkt toen eind vorig jaar de investeringslijst werd behandeld. Door onze motie zijn de investeringen die niet urgent waren in de ijskast gezet, maar de jubelstemming van eind vorig jaar heeft helaas alsnog toe geleid om alles door te laten gaan, zij het na wat kleine aanpassingen. Nu, nog maar enkele weken later, wordt gedreigd dat we moeten bezuinigen als we deze verenigingen uitplaatsen tegen een van de duurdere opties.
Wat ons betreft blijven we bij onze mening dat we die investeringslijst zoveel mogelijk in die ijskast moeten houden.

Wij hebben echter hierbij geen raadsmeerderheid op dit punt, en de financiële situatie op dit dossier maakt dat we ons nu moeten richten op het zo veel mogelijk beperken van de verliezen. Dit betekent dat wij stemmen voor méér creativiteit, kijken naar mogelijkheden waarbij we de kosten minimaliseren. Daarbij maken wij de mogelijkheden die dit oplevert ondergeschikt aan de kosten.
Dit is wat een verstandig gezin doet. Geen geld uitgeven wat er niet is. Pas als er geld is, heeft het zin om te kiezen voor wat je éigenlijk zou willen. Tot die tijd moet je de tering naar de nering zetten, en dat moeten we in onze samenleving ook doen.

Terugkerend naar de gevraagde keuze: uitplaatsen of schadeloosstellen ?
LPN kiest voor terughoudendheid wanneer we het niet kunnen betalen. Wij kiezen dus voor de goedkoopste optie die valt binnen de wet- en regelgeving waar we als lagere overheid aan gehouden zijn. Wij willen niet straks op last van de provincie allerlei maatregelen moeten nemen doordat we nu niet zuinig genoeg zijn.
Welke van de twee opties de goedkoopste is, kunnen wij op dit moment niet goed overzien. Er is gesproken over “Nieuw voor Oud” en “Schadeloosstellen”, en daarbij is zelfs nog een slap politiek compromis “Schadeloosstellen Plus” geïntroduceerd. Het wordt langzamerhand erg onduidelijk.

Wij kiezen op dit punt voor duidelijkheid. Liever nu een zure appel dan blijven doormodderen en op papier onszelf te rijk rekenen.
Wij kiezen voor de goedkoopste oplossing, en vragen aan het college twee dingen:

- Kunt u bij de volgende stap met een goede onderbouwing komen waaruit blijkt dat u inderdaad de goedkoopste variant voor besluitvorming voorlegt ?

- Kunt u binnen vier weken aangeven wat de consequenties de beslissing van vanavond heeft voor ons overige beleid ? Dit moeten we namelijk weten wanneer we straks een nieuw college gaan vormen. Dit besluit zal namelijk grote consequenties hebben voor hoe wij in de toekomst om gaan met dergelijke situaties, en ons beleid zal dus moeten wijzigen. Misschien dat daar nu wel een raadsmeerderheid voor gaat komen.

Wij zijn daarbij begaan met het lot van de leden van het Blauw Gele Vendel, en hopen dat ze nog voldoende mogelijkheden overhouden om op een acceptabele manier verder te gaan met hun sport. Wij zijn benieuwd naar die mogelijkheden. Wellicht dat andere verenigingen en instanties hiervan kunnen leren, want zonder subsidie een club runnen zoals zij dat doen verdient meer navolging.

Maar vooral zijn wij benieuwd naar de lessen die wij als raad moeten trekken uit dit hele debacle.

Bas Hartkamp,
28 januari 2010